هرگزچنين فجيع کسی خود را نکشت

coming soon!

من بامدادم سرانجام

خسته

بی انکه جز با خویشتن به جنگ برخواسته باشم

هرچند,هیچ جنگی از این فرساینده تر نیست

که پیش از انکه باره برانگیزی

اگاهی که سایه ی عظیم کرکسی گشوده بال بر سراسر میدان گذشته است

تقدیر از تو گدازی خون الوده به خاک اندر کرده است

و تو را از شکست و مرگ

گریز نیست

من بامدادم

شهروندی با اندام و هوشی متوسط

نسبم با یک حلقه به اوارگان کابل می پیوندد

نام کوچکم عربیست

نام قبیله ای ام ترکی

کنیتم پارسی

نام قبیله ای ام شرمسار تاریخ است

و نام کوچکم را دوست نمیدارم

تنها ان هنگام که توام اواز می دهی

این نام زیبا ترین کلام جهان است ان اواز غمناک ترین اواز اسنمداد...

در شب سنگین برفی بی امان بدین رباط فرود امدم

هم از نخست پیرانه

خسته

در خانه ای دل گیر انتظار مرا می کشیدند

کنار سقاخانه ی ایینه

نزدیک خانقاه درویشان

بدین سبب است شاید که سایه ی ابلیس را هم از نخست همواره در کمین خود یافته ام

در پنج سالگی

هنوز از ضربه ی ناباور میلاد خویش پریشان بودم

و با شغشغه ی لوک مست و حضور ارواحی خزندگان زهر اگین بر می بالیدم

بی ریشه

بر خاکی شور

در برهوتی دور افتاده تر از خاطره ی غبار الود اخرین رشته ی نخل ها

بر حاشیه ی اخرین خشک رود

در پنج سالگی بادیه بر کف

در ریگ زار عریان به دنبال نقش سراب می دویدم

پیشاپیش خواهرم که هنوز

با جذبه ی کهربایی مرد بیگانه بود...

من بامدادم

خسته از با خویش جنگیدن

خسته ی سقاخانه و خانقاه و سراب

خسته ی کویر و تازیانه و تحمیل

دیریست تا دم بر نیاورده ام اما اکنون

هنگام ان است که از جگر فریادی بر ارم

که سرانجام اینک شیطان که بر من دست می گشاید...

هنگام ان است که تمامت نفرتم را به نعره ای بی پایان تف کنم

من بامداد نخستین و اخرینم

هابیلم من,بر سکوی تحقیر

شرف کیهانم من

تازیانه خورده ی خویش

که اتش سیاه اندوهم دوزخ را از بضاعت ناچیز خویش شرمسار می کند...

          یک جریانی ۲۱ سال پیش اتفاق افتاده.درست تو یک همچین روزی دو تا ادم بدبخت باعث شدن یه بدبخت دیگه هم پای به عرصه ی وجود بذاره.جمله ی معروف "چرا منو پس انداختی؟"که مادرم زیاد شنیده هم از همینجا منشا گرفته...

         باران کوثری بازیگر فیلم خون بازی بعد از دریافت سیمرغ بلورین از جشنواره ی فجر گفته که"من با سیمرغ های خانه مان بزرگ شدم."با شنیدن این جمله به فکر افتادم که من با چی بزرگ شدم؟جواب این سوال شاید شنیدنی باشه.برا خودم هم مایه ی تعجبه که زندگی یه ادم اینقدر عجیب و جدا افتاده از بقیه باشه.من با چی بزرگ شدم؟ کجا؟

         واقعا که در خانه ای دلگیر انتظار مرا می کشیدند.یه زیرزمین تو جنوب شهر تهران,که از جمله وسایل معدودش یک چراغ بوده ,چراغی که ۲-۳ سال تنها وسیله ی تفریح من و خواهرم بوده...اما این ظاهر قضیه س,و واقعیت این که همین زیرزمین پر از شور و امید زندگی بوده.امید فرار و رهایی از حکم اعدام.امید احترام به اندیشه.امید ازادی.پدر و مادرم, کمونیستهای فدایی اعدامی طرد شده از همه جا و همه کس,تو همین زیرزمین بوده که بی پول و بی کس ,حتی فلاسک چایی شون رو هم فروختن در ازای دو ریال پول,اما عقایدشون رو هرگز.تو همین زیر زمین...

         من با شعر "پریا"ی شاملو بزرگ شدم,و صدای مادرم هنوز به گوشم می رسه که: ما ظلمو نفله کردیم,ازادی رو قبله کردیم,از وقتی خلق پا شد,زندگی مال ما شد,از شادی سیر نمی شیم,دیگه اسیر نمیشیم...که البته بعدها فهمیدم این ابیات بیشتر مناسب حال ماست: نه امیدی,چه امیدی؟به خدا حیف امید,نه چراغی,چه چراغی؟چیز خوبی میشه دید؟,نه سلامی,چه سلامی؟,همه خون تشنه ی هم,نه نشاطی,چه نشاطی؟,مگه راهش میده غم؟

         من با اندوه دوستان اعدامی بزرگ شدم.همه جوون ,۲۰-۲۵ ساله ,که صداقتشون در حد یک پیامبر بوده و مثل فرشته پاک و معصوم بودن.و انقدر شجاع,که ارامش گلوله ی سربی را,در خون خویشتن,عاشقانه و مهربان پذیرفتند.

یاران نا شناخته ای که

چندان به خاک تیره فرو ریختند سرد 

                                              که گفتی

                                                       دیگر زمین

                                                                  همیشه شبی

                                                                                  بی ستاره ماند...

         من در رفت و امد بین جاده ها بزرگ شدم.در حال فرار.داخل صف های ملال اور ترمینال.دعوا های مکرر سر اینکه کی تو صف زده و حق بقیه رو خورده,که پدرم پای ثابت این دعواها بود همیشه,که پدرم ازاده بود و از بین رفتن عدالت رو حتی در ابعاد ناچیز قبول نمیکرد.و چشم های نگران و پر از تشویش مادرم,از ترس اینکه مبادا شناسایی بشیم(چشم هایی که دقیقا یادمه این همه چین و چروک نداشتن و این خط عمودی لعنتی هنوز بینشون نبود)...داخل مینی بوس های بین شهری بزرگ شدم.احساس شکنجه ی این مسافرت ها رو هنوز حس می کنم.من که بد مسافرت بودم و دچار motion sickness شدید,ساعت ها با بوی عرق و سیگار و استفراغ مسافرین محترم پذیرایی می شدم.

        من بین دست های بی همتای پدرم بزرگ شدم.امن ترین پناهگاه دنیا.اونقدر قوی و اطمینان بخش ,که دلم می خواد تا ابد الدهر بگیرمشون و روشون اشک ببارم,که هر چی دارم و ندارم از همین دست هاس.نمی دونم چه طور توصیفشون کنم,که این دست ها چه کار هایی که نکردن.هر چند همیشه بسته و ناتوان بودن,اما چه بزرگواری هایی که در حق هر نیازمند افتاده ای نکردن.این هلال انگشتان,حتی اگر سیاه و پینه بسته و پر از زخم,معنای مطلق زندگی ان.متفاوت,بی مثل و مانند.کاش یک نفر بهش می فهموند که تمام زندگی من تو دستاش خلاصه شده.

         من تو تنهایی مطلق بزرگ شدم.هیچ کس نبود و باور دارم که نیست و نخواهد بود.تمایلی هم ندارم که باشه.چون هیچ کس به اندازه ی من این طور جدا و غریب وار بزرگ نشده.کسی مثل من طعم درد و حتی شادی رو این طور اغراق امیز نچشیده.کسی نمی تونه رنجی که من می برم رو درک کنه.رنج پدر و مادری که فنا شدند.رنج خطوط چهره هاشون,که خیلی زود بود این قدر عمیق بشن.رنج مو هایی که قبل از ۳۰ سالگی سفید شدن.رنج از صبح تا شب دویدن,که فقط کفاف دستگاه گوارش رو می ده.رنج فنا شدن استعدادها,فنا شدن ارزوها.و در نهایت مچاله شدن و مثل کاغذ باطله دور انداخته شدن.کسی نمیتونه نفرت عمیق من رو درک کنه.نفرت.نفرت.از زمین و زمان نفرت دارم.از این رژیم نفرت دارم.از گشت ارشاد نفرت دارم.از روسری مانتو و مقنعه و هر لباس دیگه ای که برا اثبات پاکدامنی باید تن کرد,اون هم به زور,نفرت دارم.از تمام ادم های پولداری که اشیائ لوکس تو خونه هاشون بوی خون و کثافت کاری و نامردی میده نفرت دارم.از ماشین های مدل بالا نفرت دارم.از دوست و اشنا و هم کلاسی نفرت دارم.حس می کنم هر کسی دور و برمه حق منو خورده,حق پدر و مادرم رو.کسی نمیتونه ترس و وحشت من رو از زندگی درک کنه.کابوس مرگ پدر و مادرم ولم نمی کنه.وای اگه بمیرن در حالی که زندگی یک بار هم روی خوش بهشون نشون نداده.اگه این دستا زیر خاک اروم بگیرن.اگه دیگه تو گرمای بدنشون نشه ساعتها ازگریه لرزید.رو شونه هاشون نشه هق هق کرد.مطمئنم که این اتفاق می افته.خیلی راحت,خیلی راحت...

          هر شب ستاره ای به زمین می کشند وباز

                               این اسمان غم زده غرق ستاره هاست...

 زمستان رفت دیگر برف نمی بارد

ولی نمی دانم بهار است                                                                                           

چرا که گرمای این هوا                                                                                    

از برف زمستان سردتر است                                                                    

امید بیدار نشو زمستان نیست                                                    

                                                    بهار امد دروغ است دروغ                                        

زمستان شعرهای تو ازبهار ما گرمتر است             

                                                                            بهار امد دروغ است دروغ          

باید از خدا پرسید     

سرد است سرد  

خسرو هم ندانسته زمستان را

به بهار سپرد                                                                                          

بهار بر او شکوفه ای دیگر داشت                                                                    

ندانست سرمای تابستان بهارش                                          

شکوفه های در راه را خواهد پژمرد         

خوبست نمی بینی سرمای این بهار 

همه را به خود پیچانده  

راستی همه باور کردند که تابستان وبهار از زمستان سرد تر است        

زمستان جوانمردانه سرد بود 

چو از این کویر سرما به سلامتی گذشتی

 برسان سلام ما را به بهار امید جانان

                                                           " مجتبی صفوی"

 (با عرض شرمندگی به خاطر این همه تاخیر)

اما من:

 دارم از اسمان زنگاری

 زخم ها بر دل و همه کاری

 گر ز گردون شکایتی کردم

 نه ز کم ظرفی است و بیماری

 خون دل می چکد از این نامه

 گر به مشت اندکی بیفشاری

۱.     از اونجایی که جدیدا کشف شده ۹۳٪ مردم با بد حجابی مخالف هستن ظاهرا قرار بر این شده که تدابیر شدیدتری در این زمینه اجرا بشه.از جمله عدم استفاده از شلوار کوتاه,روسری نواری؟!, و قس علی هذا...این جملات از اخبار سراسری یک کشور ۷۰ ملیونی پخش شده,یعنی تو این گورستان دسته جمعی هیچ مسئله ی دیگه ای غیر از حجاب وجود نداره.ولی این که پدر یک دانشجوی زندانی گفته پسرش با وجود کمردرد شدید و فلج شدن یکی از پاهاش از مرخصی محرومه ,تو یه کادر نامرئی گوشه ی یک روزنامه ی مثلا اصلاح طب چاپ می شه.حیف از ایران که دست این موجودات حیوان صفت درنده افتاده.حیف.

۲.    شخصا هیچ وقت ادم تک بعدیی نبوده و نیستم و از تک بعدی بودن به شدت بیزارم.تا ۲-۳ سال پیش نقاشی میکشیدم و اتفاقا تابلویی که ۳ سال پیش شروع کرده بودم روز ۱۳ فروردین به بهره برداری رسید.خیلی دلم می خواد عکسش رو اینجا بذارم ولی ضمن اینکه بلد نیستم,خطر اینکه یه اشنا منو بشناسه هم وجود داره.

       از بچگی عاشق پیانو بودم.صدای جادویی پیانو تا عمق وجودم رو قلقلک میده.شاید ۵ سال پیش بود که پدرم دستم رو گرفت و بردم پیش یه پیانیست ارمنی و من شروع کردم به تمرین پیانو,البته با ارگ,که پیانو همیشه در طول تاریخ یک ساز اشرافی بوده و از توان من و امثال من خارج.درست مثل وسعت روز,که در مخیله ی تنگ کرم روزنامه نمی گنجد.در هر حال استاد دوست داشتنی من چند ماه پیش رفت فرانسه.من موندم و عشق جانسوزم به پیانو و پولی که برای خریدن پیانو نداشتم و نخواهم داشت.نتیجه این که تصمیم گرفتم برا همیشه بذارمش کنار و عجب شکنجه ی توصیف ناپذیری رو این چند ماه پشت سر گذاشتم.به هر دری زدم برای جور کردن پولی که می دونستم دست نیافتنیه.یه دانشجوی بی کار که نه شخصیت حقیقی محسوب میشه نه حقوقی و نه می تونه وام بگیره و ...هیچ راهی نبود.گذاشتمش کنار و حالا با شنیدن هر نتی,هر موزیکی,مجبورم این بغض کهنه رو فرو بدم.درست مثل اندوه ناشی از یک عشق شکست خورده,همینطور شعله از وجودم زبانه می کشه.شعله هایی که مثل همیشه نامرئی هستن و احدی قادر به دیدنشون نیست.دارم می سوزم,و هر چقدر تلاش می کنم نمی تونم بسازم.از هر راهی می رم جز وحشت چیزی بهم افزوده نمی شه.زنهار از این بیابان...البته هنوز هم کاملا نا امید نیستم,منتظرم که در قرعه کشی بانک ملت برنده ی خوش شانس یک شمش طلای ۲۴ عیار بشم.یا یک شب یه ستاره ی شانس از اسمون بیفته پایین و بهم بگه ۱ ملیون دلار یا یه دوست خوب؟و من بگم یک ملیون دلار رو می خوام چون دوست خوب وجود خارجی نداره. یا  یه شب بلاخره پدرم از یه دیوار بره بالا و...مگه راه دیگه ای هم هست؟ 

۳.  افسوس که نان پخته خامان دارند

    اسباب تمام,ناتمامان دارند

    انان که به نوکری نمی ارزیدند

    افسوس,کنیزان و غلامان دارند

۴.    تو یکی از اتاق های بیمارستان الزهرا یه دختر ۲۲ ساله خوابیده که اکسس دیالیز تو گردنشه,کلیه هاش از کار افتاده.از بچگی ضعیف و قد کوتاه بوده و پروتئینوری داشته ولی کسی نفهمیده.به علت پوکی استخوان پاهاش دفرمه شده,نمیتونه راه بره,نمی تونه بشینه,لگنش ترک خورده,تنگی نفس داره,مادرش افتاده تو تنور سوخته,برادرش نابیناست,پدرش هم کلیه نداره و دیالیز میشه,پول خرید کلیه ی پیوندی نداره,دانشجو بوده دلش می خواسته دکترا بگیره ولی انصراف داده.اونقدر وضعیتش اسف انگیزه که مجبور شدم از اون خدایی که بهش اعتقاد ندارم خواهش کنم به دادش برسه.

۵.    یه اقای شیک پوش در حال خریدن کتاب دعا از یک دستفروش نا بیناست.اسکناس ۱۰۰ تومنی رو میده به فروشنده و میگه حاج اقا این ۱۰۰۰ تومنه.دستفروش یک دسته اسکناس کثیف و کهته از جیبش می اره بیرون تا بقیه ی پول خریدار رو پس بده.اقای شیک پوش یه ۱۰۰۰ تومنی از وسط اسکناس ها می کشه بیرون و تشکر می کنه و می ره...داشتم با خودم فکر می کردم تو مملکتی که ادم به چشمای خودش هم نمی تونه اعتماد کنه, وای به حال کسی که چشم نداره و مجبوره به چشم ها و وجدان های ناقص این مردم اعتماد کنه.

۶.   امروز مهم ترین روز زندگی منه.روزی که شریف ترین و با عظمت ترین انسان دنیا خلق شده.امروز روز تولد پدرمه.پدرم,یعنی تمام هست و نیست من.یعنی کسی که وجودش تنها بهانه ی زنده بودن منه.امروز من می تونستم مثل هر سال بهش نشون بدم که دیوانه وار دوستش دارم.امروز برا ادمی مثل من که همیشه احساسش رو سرکوب کرده و اصلا بلد نیست ابراز علاقه کنه واقعا غنیمت بود.ولی بازم افسوس که مدت هاست با پدرم قهرم.خسته شدم از اینکه ناراحتی هام رو سر کسی خالی کنم که کاری از دستش بر نمیاد.بابا من می خوام اشتی کنم ولی روم نمیشه.تو که میدونی من چقدر خجالتی ام.بابا من روم نمیشه سرم رو جلوت بالا بگیرم بس که تو بزرگی و من حقیر.به خدا شرمندم.شرمندم.شرمندم.بسه دیگه خسته شدم.با این وجود مطمئنم تو میدونی که همه کس من بودی و هستی و خواهی بود.بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

۷.   خون دل می چکد از این نامه...

در بیمارستانی که بستر من در ان

به جزیره ای در بی کرانگی می ماند

گیج و حیرت زده به هر سویی چشم می گردانم

این بیمارستان از ان خنازیریان نیست

سلاطونیان و زنان پرستارش لازم وملزوم عشرتی بی نشاطند

جزامیان ازادانه می خرامند,با پلک های نیم جویده و دو قلب در کیسه ی فتق

و چرکابه ای از شاش و خاک شی در رگ

با جاروهای پر بر سر نیزه ها به گرد گیری ویرانه

راهروها با احساس سهمگین حضور سایه ای هیولا که فرمان سکوت می دهد,

محور خوابگاه هایی است با حلقه های اهن در دیوار های سنگ,وتازیانه و شمشیر بر دیوار

اسهالیان شرم را در باغچه های پر گل به قناره می کشند

وقلب سلامت در اتاق عمل می تپد,

در تشتک خلاق و پنبه میان خرناسه ی کفتار ها زیر میز جراحی

اینجا قلب سالم را زالو تجویز می کنند

تا سرخوش وشاد, همچون قناری مستی,به شیرین ترین ترانه ی جانت نغمه سر دهی تا استان مرگ

که می دانی امنیت,بلال شيردانه اي است كه در قفس به نصيب مي رسد

تا استوار پاسدارخانه برگ امان در كفت نهد,وقوطی مسکن ها را در جیب روپوشت,

یکی صبح,یکی شب...

اکنون شب خسته از پناه شمشاد ها می گذرد

و در اشپزخانه هم اکنون دستیار جراح برای صبحانه ی سرپزشک

شاعری گردن کش را عریان می کند...کسی را اعتراضی هست؟...

و در نعش کشی که به گورستان می رود,مردگان رسمی هنوز تقلایی دارند

و نبض ها و زبان ها را هنوز از تب خشم تقلایی هست...

عریان بر میز عمل چاربندم اما,باید نعره ای بر کشم

شرف کیهانم من

هابیلم من

و در کدو کاسه ی جمجمه ام چاشت سرپزشک را نواله ای هست

به غریوی تلخ,نواله را به کامش زهر افعی خواهم کرد

بامدادم اخر

طلیعه ی افتابم...

       البته اگر قلب سالمی اینجا وجود داشته باشه!

      همیشه فکر می کردم مجری های تلویزیون نفرت اورترین موجودات روی زمین هستن.وقتی با اون لبخند ساختگی در مورد عشق و امید و زندگی حرف می زنن,یعنی دقیقا همون چیزایی که از مردم ایران دریغ شده,دلم می خواد صفحه ی تلویزیون رو خورد کنم.ولی نه,اشتباه می کردم..."نیروی انتظامی,گشت ارشاد",وقتی دو نفر با چشمای دریده و هیز نگاهت می کنن وطول و عرض مانتو و مقدار لوازم ارایش مصرف شده رو با افکار مریض و معیوبشون اندازه می گیرن... و وای به حالت اگه با معیاهاشون مطابقت نداشته باشی...ادم هایی که نه شرف می شناسن نه وجدان...ادم که نه, یک دنیا عقده و حقارت...نیروی انتظامی,گشت ارشاد...ظاهرا پدیده ی جدیدیه,یا من مدت ها بود به خاطر امتحان از خونه بیرون نرفته بودم...نمی دونم,نمی دونم,نمی دونم. نفرت توصیف ناپذیری وجودم رو پر کرده.عصبانیم,عصبانیم,دارم ازعصبانیت منفجر می شم...به این فکر می کردم که اگه یه روزی قدرت دست من و امثال من بیفته چطور انتقام می گیریم؟از اینها که کشورمون رو تبدیل به جهنم کردن چطور می شه انتقام گرفت؟ مرگ؟ اعدام؟ نه,حیف اعدام,که البته یکی از نامردانه ترین و بی شرفانه ترین انواع مجازاته.کاش می تونستم دستامو حلقه کنم دور گلوشون و با تمام وجود فشار بدم.کاش می تونستم حداقل مثل شاملو فریاد بکشم.نه اینکه اروم روی تخت عمل بخوابم و سرنوشتم رو بسپارم دست جراح.کاش می تونستم...افسوس. ولی شک ندارم که بلاخره انتقام می گیرم.به هر قیمتی شده.انتقام پدر و مادرم , وتمام کسایی که این رژیم بهشون ظلم کرده.انتقام تمام اونهایی که گلوله های این رژیم تن پاکشون رو از هم دریده...ای مرغ های طوفان,پروازتان بلند...ارامش گلوله ی سربی را,در خون خویشتن...اینگونه عاشقانه پذیرفتید,اینگونه مهربان...به چه جرمی؟اندیشیدن؟مارکسیست بودن؟کمونیست بودن؟...انتقام می گیرم,شک ندارم.

       چند نفر نوشته ن که من بیش از حد تلخ اندیشم.دوست عزیزی به اسم امیر گفتن که حاضرن در مورد افکارم با هم مناظره کنیم(که البته من حاضرم ولی فکر کنم ایشون منصرف شدن چون خیلی دیر دارم جوابشون رو می دم).چند روز پیش رفتم نوشته های قبلیم رو خوندم.واقعا چقدر از سر نا امیدی و اندوه نوشته شدن.خودم کلی با خوندن نوشته هام گریه کردم.ولی فهمیدم که چقدر افکارم عوض شدن.خودکشی؟من بودم اونقدر قاطعانه و با اطمینان در مورد خودکشی فکر می کردم؟فقط دو دسته از ادما می تونن خودکشی کنن,یا خیلی شجاع,یا خیلی احمق.من جزو هیچ کدوم نبودم.من فقط مسخ و گیج و مبهوت بودم,همین.باید ایستاد,هر چند با اندوه,نا امیدی.باید ایستاد.بلاخره یه راهی برا زنده موندن هست,عشق,لبخند,علم...بلاخره یه راهی پیدا می شه,حتی خود فریبی... دوست خوبم,احسان,خیلی دلم می خواد همون نامه ای که اول برام نوشتین رو بفرستین.حتی اگه گمش کردید,دوباره بنویسید.ممنون.جناب اقا یا خانم" مسافری در باد" ,وقتی یه هم رشته ای روشنفکر پیدا می کنم خوشحال می شم.من هم مثل شما تو فقر و نامردی و بی عدالتی بزرگ شدم.پدر و مادرم,که بدون ذره ای شک می تونم بگم انسان ترین ادم های تارخ بشریت هستن,اجازه ندادن من فقر رو حس کنم.ولی من فقر رو به نابودی پدر و مادرم ترجیح می دم.من مرگ رو به دیدن چهره های شکستشون ترجیح می دم.بازم فکر می کنم که ما به خاطر رشتمون هم که شده مجبوریم اینقدر سیاه فکر نکنیم.

              پیش از انکه اخرین نفس را بر ارم

              پیش از انکه پرده فرو افتد

              پیش از پژمردن اخرین گل

              بر انم که زندگی کنم

              بر انم که عشق بورزم

              بر انم که باشم

              نزد کسانی که نیازمند منند

              کسانی که نیازمند ایشانم

              کسانی که شگفت انگیزند

              تا دریابم

              بازشناسم:

              که ام؟

              که میتوانم باشم؟

              که می خواهم باشم؟...           

    به نظر شما دولتی که در حق مردم خودش جنایت میکنه حق داره از بد بودن ظلم حرف بزنه یا از مظلوم دفاع کنه؟

    دیشب فیلم دفاعیات خسرو گلسرخی از تلویزیون جمهوری اسلامی پخش شد.زیر فیلم داخل یه کادر نوشته شده"گلسرخي در بيدادگاه شاه"!!! انگار که توی زندان های این رژیم تا حالا خون از دماغ کسی ریخته نشده!            .... نشسته پای دفاعیات خسرو گلسرخی گریه میکنه.انگار خاطرات گذشته براش زنده شده...موندم که این جمهوری اسلامی بلاخره کی از رو میره؟به چه حقی فیلم دفاعیات گلسرخی رو پخش میکنن؟مگه  خودشون هزاران هزار گلسرخی رو مثل گوسفند قربانی جلوی جوخه ی اعدام صف نکردن؟

     ظاهرا یک سری از سازمانهای جهانی حقوق بشر برا نجات جان کبرا در حال فعالیت هستن.هر چند در واقع دیگه کبرایی وجود نداره.کسی که چند بار پای چوبه ی دار رفته و به دلایلی اعدام نشده فکر نمی کنم چیزی ازش باقی بمونه...شاید اینم یه جور شکنجه باشه که شخصی رو برای اعدام اماده کنن و بعد متوجه بشن طناب دار ندارن.شایدم یه اراده ی پنهان نمی خواسته کبرا اعدام بشه,وگرنه به قول پدرم گیر اوردن ۲ متر طناب کار سختی نیست و دور زندان پر از طناب فروشیه!یعنی واقعا دور زندان پر از مغازه ی طناب فروشیه؟تصورش در حد شوخی هم وحشتناکه.طناب برای چی؟ برا اعدام ادم هایی که همه از سر اجبار دزد و قاتل و قاچاق چی شدن؟اعدام ادم هایی که شاید خیلی پاک و معصوم باشن.یعنی کبرا از دوران طفولیت تصمیم داشته مادر شوهرش رو بکشه؟یا هر کسی جای کبرا بود همین کار رو میکرد؟یعنی کبرا اگه جای من بود دانشجوی پزشکی می شد و من اگه جای اون بودم...؟واقعا سوال سختیه.

     اینم برای شادی روح خسرو گلسرخی:

         بر سینه ات نشست

                زخم عمیق و کاری دشمن اما

                          ای سرو ایستاده نیفتادی

                                   این رسم توست که ایستاده بمیری

                                            در تو ترانه های خنجر و خون

                                                    در تو پرندگان مهاجر

                                                            در تو سرود فتح

                                                                    اینگونه چشم های تو روشن هرگز نبوده است...

   ضمننا

            بلاخره ۱ نفر به این کلبه ی مخروبه علاقه مند شد.ارزوی عزیزم,ممنون.

بیمارستان الزهرا,بخش اطفال:

           اتاق...زهرا,۴ماهه.اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد معصومیت عجیب این بچه بود.خواهرم با جرئت رفت جلو.من خدا رو شکر میکردم که هنوز ترم ۵ هستم و با بیمارستان بیگانه.علت بستری شدن:شکستگی های کهنه در جمجمه.هرچقدر از مادر بچه علت رو پرسیده بودن گفته بود از دستم افتاده...ولی یکی از همسایه ها اومده بود عیادتش گفته بود پدر این بچه خیلی عصبیه هر وقت بچه گریه می کنه سر بچه رو می کوبه تو دیوار...رزیدنت اطفال با بی خیالی اینا رو می گفت.پرسیدم موارد کودک ازاری رو گزارش نمیکنین؟ پوزخند زد بهم,گفت مگه اینجا اروپاست دکتر؟فرض کن گزارش شده,چه اتفاقی می افته؟!اینجا ایرانه,ایران...

         مثل ادم بزرگا نگاه میکرد زهرا.مثل ادمایی که زیر بار درد دارن له می شن ولی نمی تونن یا نمیخوان فریاد بزنن.همون لحظه که دیدمش حس کردم که چه شباهتی به من داره.انگار اونم می فهمید که سکوت و بی کسی عذاب اور تر از خود درده.یاد زهرا که می افتم تا عمق وجودم تیر می کشه.راست می گن که اینجا ایرانه.شعور مردم از یه حیوون هم پایین تره.حتی از حد غریزه هم پست تر.سرنوشت این همه زهرا چی میشه که از تولد تا دم مرگ شکنجه می شن؟

                                                       ***                                             

          پیاده می اومدم خونه از دانشگاه.پر از افکار مغشوش و دلتنگی شدید و احساس خفگی.داشتم فکر می کردم چطوری بدون  کامپیوتر ۳ ماه دوام اوردم.هوا سنگین بود,احتمالا به این علت که اون روز ندیده بودمش تو دانشگاه.هر روز نبینمش دلم می گیره,وقتی ببینمش بدتر.دیگه حالم از خودم و اون و هر احمق دیگه ای به هم می خوره.من ابله دلداده ی ادمی شدم که قدش از خودم کوتاه تره,شعورش هم کمتره.عوضی ۱ ساله تو خواب و بیداری دست از سرم بر نمی داره.خسته شدم,خسته.تو این فکر بودم که عجب پدیده ی مزخرفیه این عشق,مخصوصا اگه یک طرفه باشه.غرق در همین خیالات دفعتا کل هیکلم برخورد کرد به یک جسم سخت.یه پسر ۱۵ـ۱۶ ساله بود همراه یه دسته اراذل خیابانی    ... نازتو برم...بابا هیکل...چشمش نکن همین یه ذره استخونم اب میشه...کمر باریک تر از تو...  سیل متلک سرازیر شد به طرفم.خیلی جدی بهش گفتم برو گمشو کنار می خوام رد شم   ...وااااای مامانت ادب یادت نداده؟!...بیا رد شو مگه جلوتو گرفتم؟...داشت می اومدجلو گفتم دست بهم بزنی می کشمت,یه دفه ۲ـ۳ متر رفت عقب تعظیم بلند بالایی کرد گفت اختیار دارین خانوم,ما کشته ی شماییم!!!اخرشم نمیشه به این موجودات ذکور نخندید!

            خواهش می کنم هر کس به دین مبین اسلام اعتقاد داره یه فاتحه برا روح بلند" اکبر محمدی"بخونه.

¤ نوشته شده در ساعت ٦:۳۳ ‎ب.ظ توسط پرديس

تلخ تر از قهوه